Verder met Vrede – Barrie Burger

‘Verder met Vrede’ is ‘n boek, ‘n perde storie, ‘n ware verhaal.
Ek was anderdag nie oppad boekwinkel toe nie, toe ek sommer vanself daar inloop, ingetrek deur ‘n onsigbare magneet. Dit is nie vir my iets nuuts nie. Boeke het nog altyd so met my gemaak. Trek my nader, sluk my in. Ek moes al gaan steak koop, dan gaan ek eerder huis toe met maalvleis en ‘n boek.

Dié dag het ek egter in die boekwinkel gestaan met geen idee van hoekom nie en ook geen lus vir boek koop nie. Ja, dit gebeur wel soms. En skielik staan ek met hierdie boek in my hand. ‘Verder met Vrede’. ‘n Boek waarvan ek nog nooit gehoor het nie. ‘n Boek oor die perdeman van die fliek Tornado. Oor sy rit van 40 dae te perd, van die Kalahari na die Kaap.

“Boring”, dink ek, en sit die boek terug op die rak. Maar die boek laat hom nie vertel nie. Toe ek weer sien, is hy terug in my hand en ek oppad na die betaalpunt toe. Ek WEET ek wil nie die boek hê nie, ek WEET ek het nie regtig nou die geld vir die boek nie, ek WEET ek gaan heel waarskynlik doodverveeld wees met die storie en NOOIT die boek klaar lees nie. Maar die boek wil nie hoor nie en maak my betaal en hom huis toe vat.

Die dae het verbygegaan. Op ‘n dag soek ek iets om te lees. Daar is maklik 50 boeke in my rak wat nog wag om gelees te word. Lekker boeke waarna ek al lank uitsien, maar my hand trek vir ‘Vrede’ uit. Ek kyk die boek so en dink, maar bliksem, ek WIL jou NIE lees nie, maar ek maak die boek oop en ek begin lees. En ek kan nie weer ophou nie. 338 bladsye lank sit ek vasgenael. Vir die eerste keer in maande lees ek ‘n boek in een sessie deur. Ek kon nie die boek neersit tot ek die laaste tree saam met Barrie en sy perd gestap het nie.

Dis so ‘n eerlike storie, ‘n sonder tierlantyntjies storie, wat mens diep binnekant kom raak. Dit is Barrie Burger se hartsverhaal, in sy eie manier van praat, oor sy 40-dae lange rit saam met sy geliefde perd, Vrede, van die Kalahari tot in die Kaap. Dis egter nie net ‘n reis te perd nie, maar ook ‘n geestesreis.

Barrie Burger doen al 24 jaar lank sendingwerk in die Kalahari. Hy sal  eenvoudig op ‘n perd klim, ‘n koers inslaan, slaap in die veld waar hy kom en so op sy pad mense vertel van die Woord. Barrie is getroud met Annette en hulle woon op Noenieput in die Kalahari.

Met die bekendmaak van sy plan om Kaap toe te ry per perd, het baie mense vir Barrie ongelowig gevra waar hy dan elke dag kos en slaapplek vir sy perd en homself gaan kry. Soos wat daar elke dag ‘n uitweg kom vir hierdie vraag, dink Barrie

Maar so gaan dit mos. ‘n Ander se spook kom klop aan jou voordeur en as geloof dit oopmaak is daar skielik net niks. Geen spook nie en ook nêrens eens ‘n spoor van dié wat so gretig en bang help klop het nie.

So tipies van dié wat nie ervaar hoe God se hand voorsien waar sy vinger ook al wys nie. Baie presies oor hul bekommerde beplanning vir ‘n ander se môre maar totaal afwesig as die wonder gebeur.

Ek haal ‘n paar stukkies uit die boek aan – stukkies wat my hart geraak het, oor mense se innerlike seer, wat hul soms so alleen moet dra, omdat mense nie meer mekaar se binneste raak sien nie:

Moegword moet ‘n soort gawe wees wat betyds kom sê as genoeg genoeg is. En is die moegheid fisies word dit gou gou opgemerk. Die simptome daarvan spreek immers vir hulself. Want sweet en ‘n gejaagde asem of vinnige hartklop met ‘n liggaamshouding wat van uitputting dalk al lê kan moeilik weggesteek word.

Maar kom lê die moeg in die skadu’s van die mens se binnekant, stap die wêreld ewe maklik en onwetend verby. Selfs sonder om een maal om te kyk. En vind jy nie sommer ‘n skouer vir die swaar van die kakebeen nie. Asof die wêreld om jou net nie ‘n oog vir die binnegoed van die lewe het nie. Waar bloedige oorloë diep spore van ongevraagde pyn op die onsigbare slagveld van die gemoed getrap het. En ‘n stuk Getsémané gelos het waar sweetdruppels van weer probeer soos bloed geword het. In ‘n alleenheid wat net jy ken.

Net jy.

EN

Soos mense ook maar maak. Dra die gistergoed soms vir jare saam terwyl niemand iets daarvan weet nie.

Moet ‘n mens dan op ‘n sekere manier aanmekaargesit wees voordat jou gisters vir jou nog regtig saak maak. Is vandag se besig wees met net môre se hoop dan al wat sin maak in die oneindige gejaag na iets wat op sy beste dalk nie eens beter sal wees nie. Sterf die gistergoed dan as niemand anders daarvan weet of nie meer daaroor praat nie. So asof vandag se toesluit en daarvan vergeet, môre se vrede verseker.

Of dalk is die ver pyn van lank gelede genoeg rede waarom die lewe vir vele maar net om vandag en môre draai. So soek hulle maar liewer iets beter in die toekoms want hul gisters is dan ‘n pyngemors.

EN

Dinge van die hart het mos nie vensters nie. En as daar ‘n deur is, bly die grendels toegesluit. Soms jare lank.

EN LAASTENS

Dis nie ‘n sonde om stukkend te wees nie. Dit het immers ‘n stukkende Verlosser gekos om ‘n stukkende wêreld te genees.

Saam met Barrie word jy een met Vrede en vind jy vrede in jou gemoed en ervaar jy jou Skepper nuut. En leer jy dat om iets van God af te bid, geen waarborg is dat jy dit gaan kry nie, maak nie saak hoe edel jou gebed se bedoeling is nie. En leer jy saam met Barrie om ook daarmee vrede te maak.

Isak Burger, ‘n jare lange vriend van Barrie, sê oor die verhaal: ‘Dit gaan jou hart roer. Soos dit met my gemaak het.’

En ja, inderdaad. Geen mens kan onaangeraak anderkant hierdie storie uitstap nie.

Vrede vir 2011.

2 gedagtes oor “Verder met Vrede – Barrie Burger”

Laat 'n boodskap

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s