Ways of Staying – Kevin Bloom

‘n Mens kan nogal maklik mislei word deur hierdie boek se titel. Dit is allermins een van daardie reisbiljet tipe 100-redes-om-in Suid-Afrika-te bly goedvoel boekies nie, wat dit wel is is ‘n eerlike kykie na presies wat dit is waarvoor jy jouself opteken as jy wel een van die mense is wat besluit om in Suid Afrika te bly.

Ek moet erken dat die boek aanvanklik nie regtig vir my sin gemaak het nie, maar die boodskap het namate ek gevorder het begin kristaliseer. Deur die vertel van ‘n klompie stories, sommige soos die moord op die outeur se neef Richard Bloom en die se vriend Brett Goldin is alombekend vanweë die publisiteit wat dit ontvang het, ander soos die storie van vlugtelinggesin uit midde Afrika is bender bekend, neem hy jou op reis van die vervalle geboue in Johannesburg se middestad tot by Bourke’s Luck in Natal. Van ‘n welgestelde woonbuurt in Johannesburg met sy eie privaat weermag vir beskerming tot by Polokwane en die gebeure waartydens Pres Thabo Mbeki vervang is.

Dit is nie ‘n lekkerlees storie nie en daar is nie ‘n “happy ever after” nie. Tog is dit deurspek met hoop en optimisme, ten spyte van die stories waarna verwys word in die boek. Hy slaan jou wind uit, en jy vind jouself lank na die laaste bladsy nogsteeds besig om te herkou daaraan.

Advertisements

Uit die binneland – Dana Snyman

Ek hou nie eintlik van kortverhaal bundels nie. Ek hou van ‘n boek met ‘n begin en ‘n einde en tussen in moet ‘n ordentlike storie wees. Maar soms gaan ek deur ‘n stadium waar ek moeg raak van ‘hele’ boeke lees en dan krap ek rond vir kort stories of sketse. So kom ek toe af op Dana Snyman se bundel sketse – Uit die binneland.

Ek begin lees en kort voor lank kan ek die boek nie neersit nie; dalk ook omdat ek met so baie dinge waaroor hy skryf kan identifiseer. Ek lees ‘Neem my op vlerke’, en terwyl ek lees, begin ek lag. Ek lag naderhand so dat my huismense kom kyk wat aangaan. Ek probeer vir hulle voorlees, maar ek lag so, (want ek het toe mos reeds die prentjie in my kop), dat niemand ‘n woord kan uitmaak wat ek lees nie. Na ‘n paar probeerslae, waarin die lag net elke keer bo-oor my lees hardloop, het ek maar opgegee. Ek hoop Dana vergewe my, maar ek gaan die skets hier vir julle herhaal. Alle erkenning aan Dana Snyman, wie se ander boeke ek nog gaan soek en ook gaan lees!!! Ek hoop julle geniet dit net soveel soos ek.

Neem my op vlerke

Ek kan steeds nie na daardie liedjie luister nie. Daardie een van Anneli van Rooyen: “Neem my op vlerke”. As dit speel, skakel ek die radio af. Jammer.

Dit herinner my te veel aan die nag toe Oupa tussen Grootfontein en Otjituru in die ry uit ons Hilux-bakkie geklim het.

Ons is die oggend vroeg by die huis weg, op pad om by oom Jors Stroh op sy plaas anderkant Grootfontein te gaan jag. By Postmasburg ontdek ons toe ons het die tassie met die kassette vergeet. Al wat ons gehad het, was Annelie se Ek wil jou ken-kasset wat Ma in die Hilux se kassetspeler gelos het. (“Neem my op vlerke” is nommer 3 op kant 2, as ek dit nie mis het nie.)

Daar was darem ook die radio maar êrens tussen Nakop en Karasburg het dit ontroosbaar begin suis en krap. Toe stoot Pa maar vir Anneli in. Neem my op vlerke verby Karasburg, Grunau en Keetmanshoop. Later was dit donker. Êrens anderkant Rehoboth het die vaak gekom. Oupa het reeds geslaap. Ek weet want ek het met my kop teen hom gaan lê en ek kon voel hoe ruk die snork aan hom.

Pa het wakkerblypille gedrink.

Pa het ná daardie nag ook ‘n inskrywing in die Guinness Book of Records verdien: Die man wat die meeste kere agtereenvolgens na Anneli van Rooyen se Ek wil jou ken-kasset geluister het. Want halfvyf daardie oggend toe ons by die vulstasie op Grootfontein stilhou, meer as 1000 kilometer verder, toe sing sy steeds.

Die pad tussen Grootfontein en Otjituru, oor die makalanivlakte, het toe nog hekke gehad. Die vlakte het die naam gekry oor die baie makalanipalms wat daar groei; sulke hoës wat ‘n bietjie soos windpompe in die maanlig lyk.

Nie dat ek of Oupa daardie nag veel makalani’s gesien het nie. Ons het te lekker geslaap. Êrens het Pa stilgehou en my in die ribbes gestamp. Daar was ‘n hek. Ek het op my beurt aan Oupa gestamp en Oupa het uitgeklim en die hek gaan oopmaak. Anneli het bly sing. Pa het deurgery en Oupa het teruggeklim. Ek en Oupa het verder geslaap. Tot daar weer ‘n hek was. Ek weet nie deur hoeveel hekke ons is nie, maar later was dit ‘n outomatiese reaksie: Pa stamp aan my, ek stamp aan Oupa en hy gaan maak oop.

Naby Otjituru het Pa weer aan my gestamp. Ek het my kop gelig en aan Oupa gestamp. Toe besef ek die bakkie beweeg nog. Dit is nie ‘n hek nie. Pa wil net hê ons moet na die koedoes langs die pad kyk.

“Nee, Oupa!”

Te laat.

Die deur was reeds oop, Oupa besig om uit te klim terwyl Anneli sing: “Neem my op vlerke…”

Oupa Swannie het darem niks gebreek nie. Maar hy is ‘n waardige man, ek gaan nie hier vertel van sy nerfaf lyf en sy stukkende bril en hoe hy gevloek het waar hy in die stof gelê het nie.

Die res van die pad het ons in doodse stilte afgelê.

Dankie Dana Snyman!

Slumdog Millionaire – Vikas Swarup

In 2009 het Slumdog Millionaire ons vir ‘n 6 geslaan toe dit 8 Oscars gewen het.  Glad nie sleg vir ‘n fliek sonder enige bekende akteurs nie.  Dit moes doodeenvoudig gesien word om te sien waaroor gaan die bohaai.  Nadat dit gesien is, was dit vir my duidelik dat dit nie bohaai verdien.  Benewens dit, was dit een van die min Oscar bekroonde flieks wat ‘n mooi storie vertel, amper ‘n moderne feeverhaal.

Die fliek is op die 2005 boek Q & A gebaseer wat deur Vikas Swarup geskryf is.  Ek was onlangs die boek in die hand gestop en vertel om te lees.  Dit het my maande lank geneem om daarby uit te kom, maar toe ek begin het, was ek spyt dat ek nie iewers ‘n dag oopgemaak het om dit te lees nie.

Eerstens is die fliek baie losweg op die boek baseer.  Die karakters en selfs die verteller verskil heeltemaal.  Ram Mohammed Thomas is ‘n weeskind.  Daar was pandemonium toe hy gedoop moes word, niemand was seker of hy Hindoe, Moslem of selfs Christen moet wees nie.  Vandaar die naam wat aldrie gelowe bevredig het.

Hy neem aan Who Wants to be a Billionaire en die rede van die deelname word tot in die laaste hoofstuk van die leser geheim gehou.  Ram het nie juis ‘n opvoeding gehad om van te praat nie en het ‘n groot deel van sy lewe in die Slums deur gebring.  Hy het dus van die lewe geweet.  Deur sy ervaring het interessante mense ontmoet en van elkeen iets geleer.

Dit raak egter ‘n vernedering vir die produksie maatskappy toe hy goed doen en hulle het nie die geld om sy prys te betaal nie.  Daar moet bewys word dat hy gekul het, wat geen probleem vir die korrupte Indiese Polisie behoort te wees nie.  Net voordat hy so voos gemartel is dat hy enige iets sal teken, kom red ‘n beeldskone prokureur hom.

Hy vertel aan haar hoe hy aan al sy antwoorde gekom het.  Daarmee saam ontvou sy lewensverhaal.  Een van swaarkry, maar tog ook van hoop.  Hoe mens nie ‘n ander op grond van agtergrond moet skat nie, maar hoe ‘n mens tog ook hulle sterre kan verander.

Die boek is beslis die lees werd.  Die klink dalk effens te goed om waar te wees, maar op een of ander manier bly dit realisties, sonder om dat die goed voel gedeelte verlore gaan.

Trust me – Lesley Pearse

Ek hou nie regtig van historiese romans, met ‘n held en heldin en ‘n “happily ever after”. Ek hou van iets met meer om die lyf.

So twee jaar terug lees ek egter hierdie boek terwyl ek iewers vakansie hou en dit was al wat daar te lese was. Ek plaas die resensie weer hier, want ek dink die boek is absoluut die moeite werd om te lees.

Op ‘n manier het die boek toe ook ‘n “happily ever after” vir een van die karakters, maar wat ek in die boek gelees het, het my tot so ‘n mate geskok dat ek gaan naslaan het om meer te wete te kom. En dit waarop ek afgekom het, is NIE vir die “fainthearted” nie, maar ek voel tog om dit te deel.

Dis ‘n ongelooflike storie, een wat meer na ‘n slegte fliek klink as die werklikheid, maar dit het regtig gebeur. In die twee dekades na die Tweede Wêreldoorlog is 10 000 Engelse kinders na Australië gestuur. Baie van hierdie kinders is mishandel en misbruik. Vir al hierdie kinders is daar gelieg.

Die storie begin in Engeland na die oorlog – ‘n triomfantelike nasie, maar nogtans gehawend, bankrot en met die las van oorvol kinderhuise. Baie van hierdie kinders is na tehuise gestuur deur familie wat doodeenvoudig te arm was om hulle groot te maak. Wat hierna gebeur, is amper onmoontlik in ‘n beskaafde land in moderne tye.

Die Britse regering, in samewerking met die kerke en welsynorganisasies, smee ‘n geheime plan om van hierdie kinders ontslae te raak. ‘n Plan wat eers in die laat negentiger jare oopgevlek word. Hierdie kinders word vertel dat hulle na ‘n wonderlike nuwe land, met baie geleenthede, gaan en dat hulle daar ‘n groter kans sal hê om deur liefdevolle families aangeneem te word. En hulle is in hul duisende verskeep na Australië. So eenvoudig soos dit.

Die eerste skip wat in 1947 vertrek, is die SS Asturias. Vrag: 147 seuns en meisies. John Hennessy, een van die seuns en 11 jaar oud op daardie stadium, vertel:

“Ons het gedink Australië was net om die draai. Hoe moes ons weet dis aan die anderkant van die wêreld? In elk geval, hulle het ons vertel dis ‘n wonderlike plek met baie vrugte.”

Soos baie ander kinders, het Mary Molloy nie mooi begryp wat aan die kinders voorgestel is nie: “Ek het gedink ons gaan net weg vir ‘n rukkie.

Regoor Brittanje, by weeshuise en ander inrigtings, is dieselfde ding aan al die kinders vertel: julle gaan na ‘n nuwe land, ‘n nuwe lewe, ‘n nuwe familie. Baie was buite-egtelike kinders. Ander was kinders van enkelma’s wat finansieel nie meer alleen die mas kon opkom nie.

Vir al hierdie kinders is vertel dat hulle ouers dood is en dat hulle nou weeskinders is. Daar was niks en niemand meer vir hulle in Engeland nie en hulle sou beter af wees in die nuwe land.

Oor die volgende 20 jaar is 10 000 kinders, sommige so jonk as 3 jaar en geeneen ouer as 15 nie, na Australië gestuur.

Ses weke en 12 000 myl later, het die kinders arriveer in Fremantle hawe in Wes-Australië. Die kinders het opgewonde rondgekyk vir die vrugtebome, die kangaroos en hulle nuwe families, maar daar was nie ‘n teken van enige van hierdie beloofde dinge nie Daar het iets heel anders op hulle gewag.

Hierdie kinders was bloot ‘n kommoditeit wat uitgevoer is deur ‘n nasie wat ‘n surplus van kinders gehad het. Hulle is bloot verskeep vanuit inrigtings in Brittanje na inrigtings in Australië. Geen wonderlike nuwe lewe of familie het vir hulle gewag nie – slegs pikke en grawe en harde arbeid.

Hennessy vertel: “Nadat hulle ons vingerafdrukke geneem het, het hulle susters en broers van mekaar geskei. Die kinders het geskree toe hulle geskei word. Ek hoor vandag nog hoe hulle skree.”

John Hennessy is na ‘n plek genaamd Bindoon gestuur, ‘n inrigting wat bestuur is deur die ‘Christian Brothers’, ‘n orde van Katolieke monnike, 60 myl uit die beskawing, in die snikhete bosveld van Wes-Australië. Bindoon was ‘n inrigting en skool vir seuns, maar hier was onderwys geensins prioriteit nie.

Prioriteit was konstruksie. Broer Francis Keaney, ‘n imposante Ier wat aan die hoof van die inrigting was, het ‘n obsessie gehad om Bindoon op te bou as die grootste Katolieke inrigting in Wes-Australië. En die kinders was die arbeiders. Van sonsopkoms tot sonsondergang moes hierdie kinders aan Keany se heiligdom bou, sonder skoene en sonder vrae.

Bindoon is vandag ‘n regte skool, ‘n landboukollege, en word steeds bestuur deur die ‘Christian Brothers’. En oudskoliere is nie welkom nie, veral nie as hulle vergesel word van die pers nie. Dié wat dit gewaag het, is weggejaag van die perseel af. Die ‘Christian Brothers’ is nie gretig om blootgestel te word as gebruikers en misbruikers van kinderarbeid in die onlangse verlede nie.

Vir hierdie kinders was daar geen ontsnapkans nie. Die kos was soos iets uit ‘n Dickens verhaal. Hulle was konstant honger en ondervoed. As enige een gevang is waar hy kos steel, is hy kaal uitgetrek en byna doodgeslaan met ‘n sambok, voor al die ander kinders. Broer Keaney het self die slaanwerk gedoen.

Lyfstraf was deel van die kinders se daaglikse roetine. Deel van die nagtelike roetine was besoeke aan die kinders se beddens, deur die ‘Christian Brothers’. Soms het hulle seuntjies selfs jonger as 10 jaar uit hul beddens kom haal en gesodomiseer.

Daar was niemand na wie hierdie kinders kon vlug nie. Die Australiese regering, wat veronderstel was om die kinders se voog te wees, kon hulle net sowel weggegooi het. Geen kinderwelsynsbeampte het ooit gaan seker maak dat hierdie kinders versorg is nie.

Die hoof van die ‘Christian Brothers’ in Wes-Australië, Tony Shanahan, erken dat daar kinders misbruik is, maar gee voor dat dit nie so erg was nie en meeste van die stories erg oordryf is. In 1993 het die ‘Christian Brothers’ egter in antwoord op ‘n regsgeding, amptelik verskoning gevra teenoor die kinders en skadevergoeding ter waarde van 2.5 miljoen doller aan 250 gewese inwoners uitbetaal. Die meisies, wat na ander plekke gestuur is, is baie min seksueel misbruik in vergelyking met die seuns, maar hulle is net so erg fisies mishandel en geslaan en moes ook as goedkoop arbeid werk.

In 1967 het hierdie verskeping van kinders na Australië skielik opgehou. Die doodeenvoudige rede was dat Brittanje nie meer kinders vir uitvoer oorgehad het nie. Van die 10 000 kinders in Australië is net 5 aangeneem deur families. Bitter min van die kinders het geboortesertifikate of dokumente van enige aard gehad. Dit wil voorkom asof hul vaderland hulle doodeenvoudig net spoorloos wou laat verdwyn.

Mary Molloy het grootgeword in ‘n inrigting buite Sydney. Toe sy as volwassene gaan aansoek doen vir ‘n paspoort, het daar ‘n verrassing op haar gewag.

“Die enigste manier waarop ek ‘n paspoort kon kry, was om ‘n genaturaliseerde Australiër te word,” vertel Mary. “Ek het gedink ek was. Die hele storie was malligheid. Ek is al hier vandat ek 9 is. Ek is hierheen gestuur en tog word ek nie gesien as ‘n burger van hierdie land nie. Volgens Brittanje bly ek ook nie meer daar nie. So, waar behoort ek? “

Vir dekades het Engeland dit reggekry om van hierdie weggooi-kinders te vergeet. Vir dekades het hierdie kinders geglo hulle was almal weeskinders. Maar ‘n handjievol jare terug het hierdie verlore kinders – nou verlore volwassenes verspreid oor Australië – tot hul skok uitgevind hulle is vir 50 jaar belieg en bedrieg deur die regerings van Brittanje en Australië, die Katolieke kerk en die Kerk van Engeland.

Hulle was nie weeskinders nie. Hulle het families gehad in Engeland, families wat genoodsaak was om hulle in kinderhuise te los, maar alle intensies gehad het om hulle weer te kom haal sodra hulle finansieel in staat was om vir hulle te sorg.

Een van hulle, Tony Jones, was geskok toe hy hoor dat sy ma nog lewe. Omdat Maud Jones te arm was om vir Tony te sorg, het sy hom na ‘n kinderhuis gestuur. Sy het nooit toestemming gegee dat Tony na Australië kon gaan nie. Haar toestemming is nooit eers gevra nie!

Twee weke voor Tony met sy ma herenig sou word, is sy oorlede. Hy was gebroke. “Ek het my ma in haar doodskis gesien. Dit was die mees hartverskeurende ervaring van my lewe. En hulle het geweet sy lewe. Die ‘bastards’ het geweet!”

As seuntjie het die Kerk van Engeland vir Tony gesê sy ma is dood. Dit was ‘n leuen. As volwassene het die Britse en Australiese regerings vir Tony gesê sy rekords bestaan nie. Dit was nog ‘n leuen. En Tony Jones is nie die enigste een met wie dit gebeur het nie.

Margaret Humphreys, ‘n Engelse welsynswerkster, het begin om hierdie veragtelike stuk Britse geskeidenis oop te krap, nadat een van haar kliënte haar vertel het dat haar jonger boetie as kind per skip na Australië gestuur is. Humphreys het ‘n trust gestig om hierdie kinders te help om hul geboortesertifikate, hulle ouers en hul verlede te vind.

Humphreys het uitgevind dat van al 10 000 kinders, was slegs EEN werklik ‘n weeskind. Regoor Engeland het hulle ouers en familie gevind van hierdie kinders. Geeneen van hierdie ouers het geweet dat hulle kinders na Australië gestuur is nie, geeneen het toestemming gegee nie. Daar is bloot aan die ouers vertel dat hul kinders uitgeplaas is by liefdevolle families in Engeland, baie goed aanpas en dat die Welsyn nie gaan toelaat dat hulle lewens weer ontwrig word nie.

Humphreys sê duisende van hierdie sogenaamde “weeskinders” het nog nie hulle ouers gevind nie en omdat beide ouers en kinders reeds oud is, raak die tyd min.

Die Australiese regering het geen hulp aangebied om hierdie kinders se families te vind nie. Toe daar vir Philip Ruddock, die Australiese minister van immigrasie, gevra is hoekom die regering nog geen verskoning teenoor hierdie kinders gevra het nie, het hy geantwoord.

“Ek weet nie waarvoor ons verskoning moet vra nie. Wat ons in Australië wou doen, was om jong mense hierheen te bring en hulle geleenthede te bied vir ‘n nuwe begin, ‘n nuwe lewe. En hulle het van daardie geleentheid gebruik gemaak. Ek is glad nie seker dat al hierdie aaklige stories waar is nie.“

Sover dit Engeland aangaan, is daar sedert hierdie kinders se vertrek na Australië net een groot stilte oor die hele onderwerp. Die Engelse stel nie belang hierin nie. Hulle wil nie daarvan weet nie. Dis asof hierdie kinders met hulle vertrek uit Engeland doodeenvoudig ophou bestaan het vir hul vaderland en sy mense.

Wie in die Britse regering het geweet van hierdie kinders se verskeping? David Hinchliffe, ‘n lid van die Parlement en die leier van die Britse regering se ondersoek na hierdie gebeurtenis, glo dat baie hoë amptenare – insluitende die eerste minister, die aartsbiskoppe, moontlik selfs die koningin – heel waarskynlik bewus was van die skema.

Die beste waarmee die Britte vorendag kon kom na 50 jaar, was om in 2000 te erken dat die skema misleidend was en ‘n reisfonds is gestig vir kinders, nou volwassenes, wat wou terugkom om met hul families herenig te word.

Sedert 1999, toe die meeste van hierdie wrede skema op die lappe gekom het, het daar nog baie volwassenes vorentoe gekom om hul stories te vertel as verlore kinders. Sommige is na ‘n half eeu weer met familielede herenig.

John Hennessy, een van die seuns wat by Bindoon mishandel en misbruik is, is ook in 1999 met sy ma in Engeland herenig. Hy was 65 jaar oud en sy ma 86.

Die merkwaardigste ding van hierdie stuk geskiedenis, is dat dit amper nooit vertel is nie. As ‘n maatskaplike werker in Nottingham nie per ongeluk hierop afgekom het toe sy ‘n ander geval probeer opspoor het nie, sou hierdie tragiese stukkie geskiedenis nooit die boeke gehaal het nie. Nóg die Britse regering, nóg die Australiese regering en nóg die ‘Christian Brothers’ wou dat die wêreld hiervan te hore kom nie. Hulle het almal gehoop dat die tyd dit sou laat verdwyn en dit het amper. Die jongste verlore kinders is reeds in hulle 50′s

Nog ‘n paar dekades en daar sou niemand oor gewees het om die stories te vertel nie. Daar is wel ‘n reisfonds, maar daar mag dalk binnekort ook nog regsgedinge wees. Maar daar kan nooit geregtigheid vir hierdie verlore kinders wees nie.

Die uiterste tragedie vir hierdie kinders is iets waarmee die meeste van ons ons nooit sal kan vereenselwig nie. Probeer jou voorstel dat jy nie een enkel gelukkige herinnering uit jou kinderdae kan onthou nie. Nie een nie.

Ja, dit is wat hierdie verlore kinders nie het nie. Geen gelukkige herinneringe uit hul kinderdae nie. En dit is iets wat niks en niemand ooit vir hulle sal kan teruggee nie!

Bron: http://www.cbsnews.com/stories/1999/03/24/60II/main40269.shtml

The Host – Stephenie Meyer

Ek lees byna enige iets, maar ek was nog nooit ‘n groot leser van wetenskapfiksie of stories oor vampiere en sulke goed nie. My meisiekind het beslis nie my liefde vir lees geërf nie, vir haar is lees byna soos tande trek. Toe ek dus hoor dat sy AL vier boeke in die Twilight reeks van Stephenie Meyer in minder as ‘n maand deurgelees het, het ek besluit ek moet sien wat is so boeiend aan hierdie stories.

Die enigste boek van Stephenie Meyer wat ek toe onmiddellik in die hande kon kry, was ‘The Host’. Blykbaar het Stephenie hierdie boek reeds in 2008 geskryf en dis maar nou eers wat dit regtig hier bekend begin raak het. Natuurlik as gevolg van haar gewilde Twilight reeks. ‘The Host’ is Stephenie Meyer se eerste sogenaamde volwasse roman. Blykbaar is die Twilight reeks meer vir tieners geskryf, maar sover ek gehoor het, verslind oud en jonk dit. (Ek het dit intussen ook verslind -LOL!)

Omdat dit ‘n wetenskapfiksie verhaal is oor ruimtewesens wat die aarde oorneem, was ek nogal skepties en onseker of ek dit regtig wil lees. Ek lees nie naastenby genoeg na my sin nie, maar besluit toe een Vrydagaand ek wil ‘n slag ‘n lekker boek lees. ‘The Host’ lê toe al ‘n week vir my en loer en ek dink toe ek sal ten minste die eerste hoofstuk lees en as dit ‘n pot strooi is, dan kan ek nog iets anders kies.

Wow, wat ‘n lees ervaring! Nog lank voor die einde van hoofstuk een was ek vasgevang – hoek, lyn en sinker. Die boek is heel naweek orals saam met my – en ek bedoel ORALS. Die Sondagoggend het ek die laaste hoofstuk gelees en ek was sommer mislik omdat die storie klaar is.

‘The Host’ is nie sommer net wetenskapfiksie nie – daar is avontuur, aksie, drama en naelbyt spanning ook. En dis ‘n anderster liefdesverhaal.

Die verhaal gaan oor ruimtewesens wat die aarde oorneem. Wesens bekend as ‘Souls’. Hierdie silwer, wurmagtige kreature kan net regtig lewe binne in ‘n ander wese. ‘n Soul het dus ‘n menseliggaam nodig as gasheer. Die Souls het ongemerk die Aarde infiltreer en hulself binne in mense begin vestig. Teen die tyd wat die mensdom begin agterkom het iets is verkeerd, was dit klaar te laat. ‘n Soul sal die menslike liggaam oorneem en die persoon binne-in doodeenvoudig uitwis, alhoewel hulle daardie persoon se geheue behou. Met die hulp van hierdie geheue, lok hulle dan ander mense en word hele families gou-gou oorgeneem.

Souls is ‘n vreedsame ras en voel dat die mensdom nie die lieflike planeet Aarde verdien nie, aangesien die mense mekaar vermoor en vermink en die aarde vernietig. Souls is ook ‘n hoogs gevorderde spesie wat alle siektes blitsig gesond maak, selfs die aarde se ongeneeslike siektes soos kanker. Verder maak Souls nie oorlog nie, hulle lieg nie, hulle oortree geen wette nie, nie eers ‘n spoedbeperking nie. Alle Souls werk vrywillig in die veld waarin hulle die beste is, daar is geen geldstelsel nie en enige iets wat ‘n Soul nodig het, gaan haal hy doodeenvoudig van die winkelrakke af. In kort, die Aarde is ‘n paradys onder die Souls se beheer.

Daar is egter geen plek meer vir “regte” mense nie. Die Souls het ‘n soort sekuriteitsmag – die Seekers – en hulle soek heeltyd na mense wat nog nie deur ‘n Soul oorgeneem is nie, vang hulle en maak van hulle ook Souls. Alles natuurlik baie ordentlik en vreedsaam, volgens die Souls.

Daar is egter sommige mense wat hulself nie so maklik laat oorneem nie en wat die ou Aarde wil terughê, foute en al. Een van hulle is Melanie Stryder, ‘n rebel wat weier om oor te gee en op vlug is saam met haar broer Jamie en haar minnaar, Jared.

Die stil oorlog is amper verby en daar is bitter min regte mense oor toe Melanie per ongeluk deur die Souls gevang word. Wanderer is ‘n Soul wat byna ‘n soort legende onder haar eie wesens is, omdat sy al op 8 ander planete gebly het – Souls bly gewoonlik nie op meer as 3 planete in hul leeftyd nie. Wanderer word in Melanie se liggaam oorgeplant, maar niemand het rekening gehou met Melanie se wilskrag nie. Melanie is sterk genoeg dat Wanderer dit nie regkry om haar heeltemal uit te wis nie.

Wanderer kan hierdie menslike wese glad nie verstaan nie. In die agt vorige gasheer liggame waarin sy al gebly het, het sy nog nooit met so iets te doen gekry nie. Wanderer se taak is om Melanie se geheime uit te snuffel en dan aan die Seekers oor te dra, sodat hulle die ander rebelle kan opspoor, maar Melanie bou ‘n figuurlike muur om haar geheue en al wat deurkom na Wanderer is Melanie se groot liefde vir Jamie en Jared.

Tot haar skok besef Wanderer dat sy gevoelens vir Jamie en Jared begin ontwikkel, dat sy bekommerd is oor hul veiligheid, na hulle verlang en dat sy simpatie het met Melanie wat vasgevang is in haar eie liggaam en net met haar verstand kan skop en skree en weerstand bied. Dan doen Wanderer die onvergeeflike. Sy vorm ‘n bondgenootskap met Melanie en saam gaan soek hulle vir Jamie en Jared. Melanie vertrou haar nie onmiddellik nie, maar mettertyd bewys Wanderer haarself bo verdenking, nie net aan Melanie nie, maar ook aan ‘n groep menslike rebelle.

Hoe meer Wanderer alle kante van menswees ervaar, hoe meer besef sy dat haar eie mense, die Souls, verkeerd was om hierdie spesie se planeet van hulle af weg te vat. Dit bring haar by die punt waar sy besluit om die hoogste offer te bring.

Ek gaan niks meer van die verhaal weggee nie, behalwe net dat die einde ‘n lekker onverwagte kinkel in het. Lees dit self – dis deur en deur die moeite werd. Dis regtig ‘n onvergeetlike storie oor die volharding van liefde en die kern van menswees.

In die slotparagraaf staan een sin vir my bo alles uit: Daar is nog hoop vir hierdie planeet van ons.

Liefling – die Movie

Ek sal die ys breek met die eerste fliek resensie!

Die film begin met ‘n pragtige weergawe van Kinders van die Wind en ek het in my stoeltjie reggeskuif vir iets besonders, net om in die volgende toneel wreed na die werklikheid teruggeruk te word toe die openingstoneel ‘n eksakte Afrikaanse weergawe is van die openingstoneel van High School Musical 3.

Die storie is niks nuuts nie. Jan aka Bobby van Jaarsveld aka Troy raak verlief op die donkerkop Liefling aka Lika Berning aka Gabriella terwyl die blonde feeks/rykmansdogter Madelein aka Marlee van der Merwe aka Sharpei en haar twee skoothondjievriendinne die wêreld vir almal versuur.

Die akteurs: Bobby van Jaarsveld is al te skattig en pragtig om na te kyk, maar Lika Berning se toneelspel het my nie oortuig nie. Die feeks se sangstem het verras. Tannie Carike het my laat skater met ‘n flitstoneeltjie of twee, maar hulle kon gerus vir ou Skoert Darren uitgelos het.

Die agtergrond: Die Hartbeespoort omgewing waar die verfilming gedoen is is beeldskoon, maar dit was bietjie irriterend dat die regisseur ‘n beeld van Toskaanse straatjies probeer skep het in ‘n Suid-Afrikaanse omgewing met sommige van die liedjies.

Die musiek en choreografie: Daar is ‘n paar liedjies wat werklik mooi is, soos bv. Jakkie Louw en Kevin Leo se weergawe van Voshaarnooi, maar die choreografie is oordrewe en daar was ‘n paar tonele waar ek gedink het: NEE! Jy’s nie ernstig nie!

Sal ek die fliek aanbeveel? Nah…

Verder met Vrede – Barrie Burger

‘Verder met Vrede’ is ‘n boek, ‘n perde storie, ‘n ware verhaal.
Ek was anderdag nie oppad boekwinkel toe nie, toe ek sommer vanself daar inloop, ingetrek deur ‘n onsigbare magneet. Dit is nie vir my iets nuuts nie. Boeke het nog altyd so met my gemaak. Trek my nader, sluk my in. Ek moes al gaan steak koop, dan gaan ek eerder huis toe met maalvleis en ‘n boek.

Dié dag het ek egter in die boekwinkel gestaan met geen idee van hoekom nie en ook geen lus vir boek koop nie. Ja, dit gebeur wel soms. En skielik staan ek met hierdie boek in my hand. ‘Verder met Vrede’. ‘n Boek waarvan ek nog nooit gehoor het nie. ‘n Boek oor die perdeman van die fliek Tornado. Oor sy rit van 40 dae te perd, van die Kalahari na die Kaap.

“Boring”, dink ek, en sit die boek terug op die rak. Maar die boek laat hom nie vertel nie. Toe ek weer sien, is hy terug in my hand en ek oppad na die betaalpunt toe. Ek WEET ek wil nie die boek hê nie, ek WEET ek het nie regtig nou die geld vir die boek nie, ek WEET ek gaan heel waarskynlik doodverveeld wees met die storie en NOOIT die boek klaar lees nie. Maar die boek wil nie hoor nie en maak my betaal en hom huis toe vat.

Die dae het verbygegaan. Op ‘n dag soek ek iets om te lees. Daar is maklik 50 boeke in my rak wat nog wag om gelees te word. Lekker boeke waarna ek al lank uitsien, maar my hand trek vir ‘Vrede’ uit. Ek kyk die boek so en dink, maar bliksem, ek WIL jou NIE lees nie, maar ek maak die boek oop en ek begin lees. En ek kan nie weer ophou nie. 338 bladsye lank sit ek vasgenael. Vir die eerste keer in maande lees ek ‘n boek in een sessie deur. Ek kon nie die boek neersit tot ek die laaste tree saam met Barrie en sy perd gestap het nie.

Dis so ‘n eerlike storie, ‘n sonder tierlantyntjies storie, wat mens diep binnekant kom raak. Dit is Barrie Burger se hartsverhaal, in sy eie manier van praat, oor sy 40-dae lange rit saam met sy geliefde perd, Vrede, van die Kalahari tot in die Kaap. Dis egter nie net ‘n reis te perd nie, maar ook ‘n geestesreis.

Barrie Burger doen al 24 jaar lank sendingwerk in die Kalahari. Hy sal  eenvoudig op ‘n perd klim, ‘n koers inslaan, slaap in die veld waar hy kom en so op sy pad mense vertel van die Woord. Barrie is getroud met Annette en hulle woon op Noenieput in die Kalahari.

Met die bekendmaak van sy plan om Kaap toe te ry per perd, het baie mense vir Barrie ongelowig gevra waar hy dan elke dag kos en slaapplek vir sy perd en homself gaan kry. Soos wat daar elke dag ‘n uitweg kom vir hierdie vraag, dink Barrie

Maar so gaan dit mos. ‘n Ander se spook kom klop aan jou voordeur en as geloof dit oopmaak is daar skielik net niks. Geen spook nie en ook nêrens eens ‘n spoor van dié wat so gretig en bang help klop het nie.

So tipies van dié wat nie ervaar hoe God se hand voorsien waar sy vinger ook al wys nie. Baie presies oor hul bekommerde beplanning vir ‘n ander se môre maar totaal afwesig as die wonder gebeur.

Ek haal ‘n paar stukkies uit die boek aan – stukkies wat my hart geraak het, oor mense se innerlike seer, wat hul soms so alleen moet dra, omdat mense nie meer mekaar se binneste raak sien nie:

Moegword moet ‘n soort gawe wees wat betyds kom sê as genoeg genoeg is. En is die moegheid fisies word dit gou gou opgemerk. Die simptome daarvan spreek immers vir hulself. Want sweet en ‘n gejaagde asem of vinnige hartklop met ‘n liggaamshouding wat van uitputting dalk al lê kan moeilik weggesteek word.

Maar kom lê die moeg in die skadu’s van die mens se binnekant, stap die wêreld ewe maklik en onwetend verby. Selfs sonder om een maal om te kyk. En vind jy nie sommer ‘n skouer vir die swaar van die kakebeen nie. Asof die wêreld om jou net nie ‘n oog vir die binnegoed van die lewe het nie. Waar bloedige oorloë diep spore van ongevraagde pyn op die onsigbare slagveld van die gemoed getrap het. En ‘n stuk Getsémané gelos het waar sweetdruppels van weer probeer soos bloed geword het. In ‘n alleenheid wat net jy ken.

Net jy.

EN

Soos mense ook maar maak. Dra die gistergoed soms vir jare saam terwyl niemand iets daarvan weet nie.

Moet ‘n mens dan op ‘n sekere manier aanmekaargesit wees voordat jou gisters vir jou nog regtig saak maak. Is vandag se besig wees met net môre se hoop dan al wat sin maak in die oneindige gejaag na iets wat op sy beste dalk nie eens beter sal wees nie. Sterf die gistergoed dan as niemand anders daarvan weet of nie meer daaroor praat nie. So asof vandag se toesluit en daarvan vergeet, môre se vrede verseker.

Of dalk is die ver pyn van lank gelede genoeg rede waarom die lewe vir vele maar net om vandag en môre draai. So soek hulle maar liewer iets beter in die toekoms want hul gisters is dan ‘n pyngemors.

EN

Dinge van die hart het mos nie vensters nie. En as daar ‘n deur is, bly die grendels toegesluit. Soms jare lank.

EN LAASTENS

Dis nie ‘n sonde om stukkend te wees nie. Dit het immers ‘n stukkende Verlosser gekos om ‘n stukkende wêreld te genees.

Saam met Barrie word jy een met Vrede en vind jy vrede in jou gemoed en ervaar jy jou Skepper nuut. En leer jy dat om iets van God af te bid, geen waarborg is dat jy dit gaan kry nie, maak nie saak hoe edel jou gebed se bedoeling is nie. En leer jy saam met Barrie om ook daarmee vrede te maak.

Isak Burger, ‘n jare lange vriend van Barrie, sê oor die verhaal: ‘Dit gaan jou hart roer. Soos dit met my gemaak het.’

En ja, inderdaad. Geen mens kan onaangeraak anderkant hierdie storie uitstap nie.

Vrede vir 2011.