My nie-gunsteling vir 2010

Lees hier hoekom ek hierdie boek glad nie geniet het nie: http://marilecloete.wordpress.com/2010/12/26/aakligste-boek-van-2010/

Dit bly vir my interessant en eintlik ‘n misterie hoekom sekere lesers sekere boeke geniet of nie geniet nie. Dit bly maar subjektief en baie moeilik voorspelbaar. Wat vir my snaaks is, is dat ek so sterk negatief oor die boek voel, maar dit tog (feitlik!) heel gelees het. Gewoonlik laat ‘n boek ‘n mens bloot koud, of jy is verveeld, jy los dit en jy dink nie weer daaraan nie. Die boek het moontlik ‘n sterk impak op my gemaak omdat dit baie goed geskryf is, want dit is – regtig. Maar die karakters spreek my eenvoudig nie aan nie.

Die honger reisiger – Marié Heese

Lees gerus by hierdie skakel verskeie kenners se mening oor dié lekker boek: http://marilecloete.wordpress.com/boeke-om-te-onthou/marie-heese-die-honger-reisiger/
Ekself het die boek geniet en gehou van die kombinasie van reis en kos. En natuurlik is dit interessant dat die skrywer die dogter van die bekende en geliefde Audrey Blignault is.

Chanette Paul – Meetsnoer

Hieronder is ‘n bespreking deur Arien Lubbe. Ek het haar toestemming om dit hier te plaas en hopelik word sy volgende jaar ook ‘n lid van die blog. MC

Net soos die ander Gys-boeke, het Meetsnoer ‘n boeiende begin gehad. Jy wou verder lees. My eerste dagte toe ek wel agterkom waaroor die boek gaan, was dat Chanette baie guts het om so ‘n onderwerp te kies. Ons leef in ‘n wereld waar alles polities korrek moet wees en almal is oorsensitief oor sekere dinge, waarvan geloof een is.

Chanette het dit reggekry om kerk van kult te onderskei. Ek is self ‘n ernstige kerkmens en nooit het ek gevoel Chanette trap op tone nie. Geen geloof is afgekraak nie en daar was niks lasterliks in die boek nie. Inteendeel, dit het juis uitgelig dat God goed is en dat ‘n jy nie jou menslikheid en waardigheid moet prysgee vir geloof nie.

Wat my die meeste getref het van Meetsnoer, is die onmiddellike aantrekkingskrag tussen Raine en Flint. In die vorige boeke was die aantrekkingskrag tussen held en heldin nie so duidelik daar nie. As leser kon jy nie heeltyd vir Flint en sy motiewe vertrou nie, maar jy wou graag. Jy wou he dat Flint en Raine mekaar moet vind en die liefdestoneel tussen hulle het my asem weggeslaan en my tone laat krul.

Die spanwerk tussen Raine en Flint was uitstekend. Flint was heeltyd beskermend teenoor haar, sonder om haar sterk wil in te perk. Mens kan nie help om te dink dat indien die twee sou trou, hulle huwelik ‘n sukses sal wees nie. Wanneer twee mense so saamwerk, het ‘n huwelik nie ‘n keuse as om te werk nie.

Die spanning tussen die helde en die Meetsnoer gemeente was die hele tyd daar. Ek kon nie wag om te sien wat gaan gebeur nie. Met die gevolg dat ek ‘n hele dag by die werk gelees het om net die boek klaar te kry. Ek kon dit nie meer hou nie.

Ek weet nie wat Chanette anders gedoen het in hierdie boek nie, maar dit is haar beste werk sover. (My opinie) Die storielyn is definitief van toepassing op vandag se tye. Kerk, godsdiens en kultus is hier. Die mens was nog van altyd af behep met godsdiens. Meetsnoer bring die skokkende werklikheid dat daar wel mense is wat ander so manipuleer vir eie gewin, baie duidelik tuis.

Die einde van die boek het heelwat verrassings wat jy definitief nie verwag het in die eerste hoofstuk nie. Ek het Meetsnoer geniet en beveel dit ten sterkste aan vir enige een wat lus is vir ‘n spanningsverhaal. Waarskuwing: Nie aan te beveel vir jou manikuur nie. :)

Marion Erskine – Oos

Die Verre-Ooste is die verste wat jy van SA kan wegkom – dit is wat Louis van Jaarsveld ook agterkom toe hy in Taiwan begin skoolhou. Dit is die vreemdste taal en kultuur denkbaar, en daarby is daar ook nog die meisies wat op ‘n baie eienaardige manier betelneute verkoop, die stinkende tofu, hurktoilette, tifone … Met 23 miljoen mense saamgehok op ‘n eilandjie is Louis so ver moontlik van sy gemaksones, maar ook van die spoke van sy verlede. In die vreemde maak Louis besondere vriende, leer die waarde van lojaliteit ken, en vind uiteindelik die groot liefde van sy lewe. Maar hy besef ook dat van die vreemdste plekke in sy eie hart is, en dat hy nie vir ewig daarvan kan weghardloop nie. In die vreemde leer hy hoe om huis toe te kom. Marion Erskine se debuut is ‘n aangrypende uitbeelding van ‘n Suid-Afrikaner se ervaring in Taiwan. Dit is ook ‘n uitbundige viering van die lewe en sy ingewikkeldhede, die liefde en veral vriendskap.

Ek het die boek bloot toevallig raakgevat op die trollie in die biblioteek en dit tamelik langtand aangepak. Dit lees dan aanvanklik ook nie lekker nie en die Oosterse letters en die blokkies wat sy e-posse aandui, het my aan die begin gepla. Die skryfstyl is vir my ook nie gemaklik nie, maar hou tog nou verband met hoe jongmense praat en het na ‘n rukkie nie meer so gepla nie. Op die ou end kon ek die boek nie neersit nie en moes in een sessie deurdruk einde toe. Daar is baie klein dingetjies om te kritiseer, maar eintlik is dit ‘n aangrypende storie wat vir ons almal lig kan werp op die internasionele bestaan wat baie SA jongmense ook vandag voer, van die keuses, die vreugdes en die vriendskappe wat daardie lewe meebring. Die boek was dus vir my ‘n aangename verrassing en leer my weer eens om nie ‘n boek volgens sy voorblad te beoordeel nie.

Verbeelde werklikheid – Eleanor Baker

Almal wat my goed ken, weet ek is mal oor Eleanor Baker se boeke. En dat Weerkaatsings my absolute gunsteling is – een van daardie boeke wat ek elke paar jaar nog ‘n keer herlees. En dit bly steeds onverstaanbaar hoekom so ‘n talentvolle skrywer so vroeg moes sterf. Verbeelde werklikheid is een van haar latere boeke en ‘n boeiende ineenstrengeling van die hoofkarakter (‘n skrywer van liefdesverhale) se eie storie en dié van die hoofkarakters in haar boek. Baker se gewone sober skryfstyl en subtiele humor is daar; haar gewone realisme gemeng met die broodnodige romantiek wat die lewe leefbaar maak. Die liefdesverhaal is roerend mooi, en die sloer van ‘n lankgetroude lewe word met pynlike realisme daarteenoor geteken. En albei vroue kom sterker anderkant uit. Na al die jare bly die voorblad egter vir my verskriklik lelik en ek kry nie die dieper betekenis daarvan raakgesien nie. Ek is seker daar is ‘n storie agter die storie, want die skilder het dieselfde van as die hoofkarakter (en dus haar oorlede man, wat nie ‘n mooi karakter is nie …)
As jy een van die mense is wat graag weer wil Afrikaans lees, maar nie so lekker weet waar om te begin nie – beproef gerus hierdie boek.