Nils Holgersson se wonderbaarlike reis

Arithmethon

Protea Boekhuis het in 2010 ‘n Afrikaanse vertaling van Selma Lagerlöf se boek Nils Holgersson se wonderbaarlike reis gedruk.  Mens sou die boek kon opsom as ‘n verhaal van fantasie, avontuur, geografie, bewaring,  dierelewe en verbeelding.

nils-holgersson

Die misterie van die vertaling deur RMR 

Protea se uitgawe is dieselfde mooi vertaling van die boek wat in 1950 uitgegee is, en wat vertaal is deur ‘n persoon wat hom/haar net as R.M.R identifiseer.  Hoekom sou iemand wat sulke goeie werk gedoen het, naamloos wou bly?  Lede van die  Taalgesprek Yahoo groep, het in 2000 gespekuleer dat dit Hymne Weiss kon gewees het.  In dieselfde debat is ook gesê dat “As ‘n mens mooi na die Afrikaans kyk, is dit baie duidelik dat dit nie werklik ‘n vertaling is nie, maar bloot ‘n soort verafrikaansde naskrywing van die Nederlandse vertaling”.  Dit kan so wees, of dit kan wees dat dit bloot goeie 1950’s Afrikaans…

View original post 418 more words

Advertisements

Fifty Shades of Grey

Komaan! Julle almal wonder oor dié boek – veral na Butternut se inskrywing!

Oukei…*maak keel skoon*…here goes….

Daar moet seker iets aan ‘n boek wees wat die vroue van die wêreld aan die storm vir die boekrakke het. Dit word geklassifiseer as die “warmste” boek van die hedendaagse letterkunde en meer as veertig miljoen kopieë is reeds verkoop, wat E.L. James se eerste roman  amptelik die grootste verkoper maak volgens amazon.co.uk – ja, selfs meer as die hele Harry Potter reeks altesaam!

‘n Pas-gegradueerde joernalis, Anastasia Steele, staan in vir ‘n vriendin wat siek is deur ‘n onderhoud te voer met die skatryk, dinamiese jong uitvoerende direkteur van Grey Holdings, Christian Grey. Sy vind hom intimiderend en enigmaties en die onderhoud vir die universiteitspublikasie verloop glad nie goed nie. Ana struikel deur die onderhoud, maar troos haarself daaraan dat sy hom nooit weer sal hoef te sien nie.

Wanneer Grey skielik opdaag in die hardeware winkel waar Anastasia ‘n studentepos het, besef sy dat hy ‘n eienaardige uitwerking op haar het. Hy is beelskoon en sy bewimpel ‘n plan om hom weer te sien deur ‘n fotosessie vir die opkomende artikel te reël. Christian waarsku haar dat sy hom liewer moet vermy – hy is slegte nuus vir enige vrou.

Die een ontmoeting lei tot die volgende en so gebeur dit dat hulle in sy privaat helikopter na sy impossante woning in Seattle vlieg.  Hy laat haar duidelik verstaan dat hy nie aan haar sal raak voordat sy ‘n NDA (“Non-disclosure Agreement”) geteken het nie. Daarna maak hy dit duidelik dat dit steeds nie die einde van die papierwerk is voordat hulle ‘n verhouding betree nie. Hy maak aan haar ‘n aanbod om sy “submissive” te word vir ‘n tydperk van drie maande. Dit behels ‘n wettige, allesomvattende kontrak wat sy moes teken. Hy gaan wys haar sy “speelkamer” en so betree Anastasia die donker wêreld van BDSM (“Bondage/discipline; dominance/submission; Sadism/ Masochism”).

As jy nie pro-pronografie is nie, gaan hierdie boek waarskynlik nie vir jou wees nie. Daar is heelwat repetisie in die  gedetaileerde bekrywings van die “tonele” , maar ek het die gepersonifiseerde stryd tussen Ana se gewete en haar “inner goddess” baie amusant gevind.

Fifty Shades of Grey gaan hoofsaaklik oor die innerlike stryd wat Ana voer in haar besluit of sy die kontrak gaan teken of nie. Haar vrese maak dat sy wil weghardloop van hierdie donker , onbekende dinge af, maar ‘n roekeloosheid veroorsaak ook dat sy wil uitvind of sy deur hierdie man se skanse kan breek om uit te vind wát het in sy kinderjare gebeur dat hy so ‘n ekstreme leefstyl gekies het.

Daar is baie vrae…hoekom mag sy nie aan hom raak nie? Hoekom raak hy woedend kwaad as sy hom oor sy kinderjare en biologiese moeder uitvra? Hoekom is daar littekens van uitgedoofde sigarette op sy lyf en hoekom speel hy briljante, maar hartseer stukke op sy vleuelklavier in die middel van die nag wanneer hy dink niemand sien nie?

Gaan Ana die kontrak teken? Gaan Christian die toegewings maak waarvoor sy vra? Is hy in  staat om meer te wees as net haar Dominant?

Persoonlik:

Die beskrywing van die intieme tonele het my soms ongemaklik gelaat en ek het amper op ‘n stadium die boek laat vaar omdat die storielyn nie vinnig genoeg beweeg teenoor die hoeveelheid erotiek nie. In die laaste paar hoofstukke begin die balans effe herstel en ek het geboei geraak deur die klein stukkies detail wat deursypel oor Christian se kinderlewe – sy ma wat aan dwelms verslaaf was, een van sy aangenome moeder se ervare vriendinne wat hom op 15 “touwys” – 😳 excuse the pun – gemaak het en aan die wêreld van BDSM voorgestel het.

Die vraag is: Gaan ek die tweede boek in die trilogie lees?

A Charlotte Mason companion : Personal reflections on the gentle art of learning

Ek is besig om A Charlotte Mason companion : Personal reflections on the gentle art of learning deur Karen Andreola te lees.

Die boek was deel van die tuisonderrigmateriaal wat aan ons gestuur is.

Dis nie dat ek onbekend is met Charlotte Mason nie. Redelik lank terug – ek dink Marco was nog ‘n baba – het ek die blog begin lees van ‘n vrou wat tuisonderrig met haar 6 kinders doen. Ek kan nie meer haar naam onthou nie en ek dink ook sy blog nie meer nie. Kan eerlik nie onthou of dit my eerste blootstelling aan tuisonderrig was nie. Ek twyfel. Maar dit was beslis die eerste keer wat ek verwysings na Charlotte Mason se werk gesien en ook gesien het hoe dit prakties toegepas word.

Charlotte Mason is in die 1800s in Engeland gebore. Oor haar kinderjare is min bekend, behalwe dat hulle redelik arm was en sy deur haar pa grootgemaak is. Later het sy met behulp van finansiele hulp van vriende gaan studeer as onderwyseres. Sy het ‘n hele aantal jaar onderwys gegee voor sy ontnugter begin raak het met die skoolsisteem van daardie tyd en uit die onderwys getree het.

Om mee te begin was klasverskille baie gedefinieerd en het kinders uit die laer klasse selde enige geleentheid gehad om skoolonderrig te ontvang. Kinders van die laer klasse is gesien as inherent “sleg”. (Onthou Charles Dickens?) Die hoërklaskinders het meestal die beste onderwys ontvang wat geld kon koop en is gesien as inherent “goed”. Ironies genoeg het ouers van die hoër klasse selde hulle eie kinders grootgemaak en is die takie gelaat aan ‘n string “nannys” en goewernante. Kinders is dikwels weggestuur kosskool toe. Die skoolstelsel was verbeeldingloos en sonder fut. (Dit maak die situasie nie vreeslik anders as wat vandag gebeur nie – nie waar nie? Lees asb die 10 punte wat ek uitgelig het later in hierdie inskrywing en wonder gerus saam met my of die status quo in die skoolstelsel nie grootliks verantwoordelik is vir skaaptropgedrag van mense nie.)

Tersyde. Ek kom uit ‘n skool waar klasse ingedeel is volgens prestasie en dit is ‘n voldwonge feit dat die klasse met swakker punte meestal swakker onderwysers gekry het en dat verwagtinge van onderwysers – en daarom die uiteindelike prestasie van kinders – sterk gekleur is deur hierdie onderskeid tussen kinders. Hoe is daai vir ‘n bose kringloop?

Charlotte het uiteindelik die geleentheid gekry om in die Engelse meredistrik ‘n skool te open om onderwysers op te lei en dis wat sy gedoen het tot haar dood in die vroeë 1900s. Deur haar onderrig en ‘n boek getiteld: “Home education ” het sy haar idees aan die wêreld bekend gestel. Die boek was gemik op moeders wat nie besonder ryk was nie en gee aan hulle idees hoe om hulle kinders ‘n ryke opvoeding te gee. Die boek was eers baie gewild, maar daar het later slegs fragmente van haar idees oorleef in ‘n wêreld wat al meer gesekulariseerd geraak het.

Ek het al ‘n bietjie geskryf oor die idees van Charlotte Mason en dis beslis te omvattend om in een bloginskrywing te behandel, maar ‘n paar punte wat vir my uitstaan is die volgende:

1.Kinders kom in die wêreld as volkome mense met die potensiaal om enigiets te bereik. Dit slaan die idee dat kinders as inherent “goed” of “sleg” gebore word die nek in.
2.Kinders sal wil leer mits die materiaal wat aan hulle voorgehou word ‘n breë veld dek en soveel as moontlik “lewende boeke” bevat.
3.Die begrip lewende boeke is in teenstelling met handboeke wat ‘n oorsig bied oor ‘n onderwerp. Dink bv aan ‘n skoolgeskiedenishandboek oor WWII in teenstelling met die skrywes van Corrie ten Boom of Anne Frank. Watter een gaan ‘n groter indruk op ‘n kind laat?
4.Kinders moet toegelaat word om wyd te lees, te reflekteer en verbande tussen materiaal te trek. So sal ‘n kind wat bloot lees oor ‘n komeet, minder geinteresserd wees as ‘n kind wat een aand by die venster uitkyk en die komeet raaksien waaroor hy gelees het.
5.Elke dag moet die geleentheid bevat om liefde te gee, iets nuttigs te doen en oor iets te dink.
6.Daarom behoort die atmosfeer in ‘n huis so te wees dat selfs ‘n daklose kind met vertroue kan sê: “Ons het ‘n huis. Ons het net nie ‘n plek om dit neer te sit nie.”
7.Liefdesdade gerig op ander, om iets te skep of deel te neem aan huishoudelike take is vêr meer gewens as om voor ‘n TV te sit of vermaak te word op welke wyse ook al.
8.Soveel tyd as moontlik behoort buite spandeer te word en alles wat daar waargeneem word moet deur die kind aangeteken te word in ‘n dagboek d.m.v sketse, beskrywing of aangevul deur prosa, poësie of Bybelverse.
9.Kuns is nie ‘n luukse nie, maar ‘n noodsaaklikheid. Kinders behoort van kleins af blootgestel te word aan die grootste werke (hetsy in skilderye of musiek) wat die wêreld opgelewer het.
10.Lesse moet kort gehou word. Huiswerk moet glad nie in die elementêre fase opgelê word nie. Toetse word ook nie geskryf nie. Maar daar word van die kind verwag om wat hy geleer het weer te gee na afloop van die les d.m.v. vertelling. As ‘n kind iets in sy eie woorde kan weergee “het” hy dit.

Hierdie boek is beslis die moeite werd om te lees. Al is dit dan net om krities te kan kyk na die skoolstelsels van vandag en (bykans) almal wat produkte daarvan is.

Woordfees – Stellenbosch

MOORD, LIEFDE EN PROFETE
Met Chanette Paul en Valiant Swart

Valiant Swart gesels met Chanette Paul oor haar romantiese spanningsroman Meetsnoer. In hierdie nuutste toevoeging tot die Gys Niemand-reeks val meetsnoere soms in afgryslike plekke – veral in die skadu van die Oordeelsdag. Twee bekende en gewilde skrywers en kunstenaars met baie op die hart.

12 Maart 11:00 | Protea Boekwinkel | 50min | Gratis

Die volledige program vir die Woordfees is nou beskikbaar op LitNet by http://www.litnet.co.za

Padmaker – Christine Barkhuizen le Roux

Op die buiteblad word dit genoem: ‘n Deurleefde, sensitiewe roman oor die komplekse verhouding tussen ouer en kind en die afdruk wat een geslag op ‘n volgende laat.

As sy reg onthou, was dit dieselfde aand dat haar pa vertel het van die ingenieur wat ook ‘n dominee en sosiale werker was, dat hy dié ding gesê het wat sy nou eers verstaan: ‘Liefde is soos ‘n aflosstokkie, my kind. ‘n Mens kan dit nie vorentoe aangee as jy dit nie gekry het nie.”

Twee maande na die verdwyning van haar bejaarde ma besluit Katrien om die paaie van haar kinderjare na te ry. Haar reis neem haar terug na die padkampe waar haar saggeaarde pa, ‘n padskraperoperateur, met sy stories oor die padwerke die lewe vir haar uitgelê het. Daar het haar ma, met haar verbete stryd teen die armoede van die kampe, se probleme begin. Katrien se opsoek van die mense en die plekke wat haar gevorm het, is meer as net ‘n herinneringstog. Dit is ‘n poging om haar ma te verstaan en om haar eie weg vorentoe te vind. Op die oop pad onthou sy weer haar pa se woorde: “Om te weet waarheen jy op pad is, moet ‘n mens onthou waar jy vandaan kom.”

Christine Barkhuizen le Roux is op Vryburg gebore en woon deesdae op ‘n plaas naby Barrydale. Haar debuutdigbundel, dimensie, het in 2000 verskyn. In 2006 het ‘n kortverhaalbundel, Waar koek en wyn ontbreek, en ‘n tweede digbundel, roset, gevolg. Verskeie van haar gedigte is in Nederlandse publikasies en Afrikaanse bloemlesings, onder andere Groot Verseboek, opgeneem. PADMAKER is haar eerste roman.

Die boek was een van dié op my lysie vir 2010 waarby ek nie uitgekom het nie, en gelukkig kon ek dit toe vir Kersfees bestel. Ek het haar kortverhaalbundel ‘n jaar of twee gelede onder oë gehad en hoewel ek nie veel kan onthou nie, onthou ek dat my indruk gunstig was. Vir iemand wat in soveel genres kan skryf, het ek in elk geval groot bewondering. Dat sy talentvol is, is nie te betwyfel nie.

Ek dink Padmaker sal enigiemand aangryp wat belangstel in die verwikkeldheid van menslike verhoudings en sommer van die mens as sulks. Dis nie ‘n prettige storie nie, maar die hartseer en onbegrip tussen mense word gebalanseer deur die krag van die liefde tussen mense wat met bande van bloed gebind word. Ook tussen die dogtertjie en haar moeilike ma (wie se moeilikgeit sy nou ‘n naam kan gee en kan begin verstaan) bly die liefde altyd ten spyte van die onbegrip en wrywing.
Die beskrywing van die SA landskap waardeur sy ry, met die klem op die wonderlike plekname, word aangrypend gedoen. Enigiemand wat die land liefhet, sal aangeraak word daardeur. Ook die mense wat sy op haar reis ontmoet, word in fyn detail beskryf.
‘n Mens kan nie anders as om te wonder tot hoe ‘n mate dit ‘n outobiografiese werk is nie. Die taal is deurgaans pragtig en die hoofkarakters word gebalanseerd beskryf – niemand is net goed of net sleg nie.
Ek beveel die boek beslis aan en ek hoop daar kom nog prosa uit haar pen.

Marion Erskine – Oos

Die Verre-Ooste is die verste wat jy van SA kan wegkom – dit is wat Louis van Jaarsveld ook agterkom toe hy in Taiwan begin skoolhou. Dit is die vreemdste taal en kultuur denkbaar, en daarby is daar ook nog die meisies wat op ‘n baie eienaardige manier betelneute verkoop, die stinkende tofu, hurktoilette, tifone … Met 23 miljoen mense saamgehok op ‘n eilandjie is Louis so ver moontlik van sy gemaksones, maar ook van die spoke van sy verlede. In die vreemde maak Louis besondere vriende, leer die waarde van lojaliteit ken, en vind uiteindelik die groot liefde van sy lewe. Maar hy besef ook dat van die vreemdste plekke in sy eie hart is, en dat hy nie vir ewig daarvan kan weghardloop nie. In die vreemde leer hy hoe om huis toe te kom. Marion Erskine se debuut is ‘n aangrypende uitbeelding van ‘n Suid-Afrikaner se ervaring in Taiwan. Dit is ook ‘n uitbundige viering van die lewe en sy ingewikkeldhede, die liefde en veral vriendskap.

Ek het die boek bloot toevallig raakgevat op die trollie in die biblioteek en dit tamelik langtand aangepak. Dit lees dan aanvanklik ook nie lekker nie en die Oosterse letters en die blokkies wat sy e-posse aandui, het my aan die begin gepla. Die skryfstyl is vir my ook nie gemaklik nie, maar hou tog nou verband met hoe jongmense praat en het na ‘n rukkie nie meer so gepla nie. Op die ou end kon ek die boek nie neersit nie en moes in een sessie deurdruk einde toe. Daar is baie klein dingetjies om te kritiseer, maar eintlik is dit ‘n aangrypende storie wat vir ons almal lig kan werp op die internasionele bestaan wat baie SA jongmense ook vandag voer, van die keuses, die vreugdes en die vriendskappe wat daardie lewe meebring. Die boek was dus vir my ‘n aangename verrassing en leer my weer eens om nie ‘n boek volgens sy voorblad te beoordeel nie.

Verbeelde werklikheid – Eleanor Baker

Almal wat my goed ken, weet ek is mal oor Eleanor Baker se boeke. En dat Weerkaatsings my absolute gunsteling is – een van daardie boeke wat ek elke paar jaar nog ‘n keer herlees. En dit bly steeds onverstaanbaar hoekom so ‘n talentvolle skrywer so vroeg moes sterf. Verbeelde werklikheid is een van haar latere boeke en ‘n boeiende ineenstrengeling van die hoofkarakter (‘n skrywer van liefdesverhale) se eie storie en dié van die hoofkarakters in haar boek. Baker se gewone sober skryfstyl en subtiele humor is daar; haar gewone realisme gemeng met die broodnodige romantiek wat die lewe leefbaar maak. Die liefdesverhaal is roerend mooi, en die sloer van ‘n lankgetroude lewe word met pynlike realisme daarteenoor geteken. En albei vroue kom sterker anderkant uit. Na al die jare bly die voorblad egter vir my verskriklik lelik en ek kry nie die dieper betekenis daarvan raakgesien nie. Ek is seker daar is ‘n storie agter die storie, want die skilder het dieselfde van as die hoofkarakter (en dus haar oorlede man, wat nie ‘n mooi karakter is nie …)
As jy een van die mense is wat graag weer wil Afrikaans lees, maar nie so lekker weet waar om te begin nie – beproef gerus hierdie boek.